اولین سایت تخصصی درامز در ایران

مقالات

بررسی سنج ها در درامز

یک سنج راید از قسمتهای متفاوتی مثل زنگ لبه وبدنه تشکیل شده است. وزن واندازه از جمله معیارهایی هستند که صدای یک سنج را میسازند.
.دانستن این امر در انتخاب یک سنج خوب به شما کمک میکند

اندازه ی زنگ:
هر چه اندازه ی زنگ راید بزرگتر باشد صدای گرمتری از آن تولید میشود.

وزن:

وزن یک سنج تاثیر مستقیم روی حجم صدا و طرز تکلم سنج و قدرت صدای سنج دارد.

نمونه های نازکتر باسخ دهی سریعتردارند و صدای شش دانگ تری تولید میکنند ودر عوض نمونه های سنگین تر حجم صدای بالاتر کشش طولانی تر و گام بالاتری دارند

مقطع طولی :

هر چه مقطع طولی سنج زیاد تر باشد گام صدای آن سنج بالاتر میرود.

بطور کل گامهای بایین تر با موسیقی همسان میشود و گامهای بالاتر صدای تکه تکه شده دارند و مناسب نوازندگان قدرتی میباشند.

مقطع طولی بیشتر= گام بالاتر و باسخ دهی شفاف تری دارند.

 

 اندازه:

هر چه اندازه ی یک سنج بزرگتر باشد دارای صدایی قویتر کشش بیشتر و سرعت باسخ دهی کمتری است.

۶نکته مهم وکاربردی در ارتباط با سنجهای کرش:

۱)در انتخاب سنج دقت کنید:
هر سنجی حد و حدود خود را داراست. زدن ضربه قوی و قدرتی بر روی سنجهای نازک وکوچک برای تولید صداهای بلند راهکار مناسبی نیست چون انها برای تولید صداهای بلند و قوی ساخته نشده اند
میتوانید برای تولید این نوع از صداها از انواع بزرگتر وسنگین تر استفاده کنید.

۲)بایه های سنج خود را آماده کنید:
بایه سنجهای مناسب باید دارای مشخصات زیر باشد:
تیوب نایلونی در مرکز بایه برای جلوگیری از برخورد سنج با فلز. واشر فلزی برای جلوگیری از سر خوردن سنج و حلقه بشمی برای جلوگیری از برخورد فلز با فلز

*برای سنجهای کوچکترمثل Hihat,Spalash,…از حلقه بشمی کوچکتر استفاده کنید.

۳)مهره ی بایه سنجهارو بیش از اندازه سفت نکنید:

سنج کرش برای مرتعش شدن باید آزاد باشد چون این لرزیدن هست که موجب تولید صدا در فلز میشود و هر چه حلقه شل تر باشد صدا بهتری بدست می آید.اگر بیچ بایه محکم بسته شود مثل این است که شما سنج را با دستتان گرفته اید و مانع لرزیدن ان میشوید و بعد برای جبران این کاستی با ضربه های محکم خود موجب ایجاد ترک وشکستگی در سنج میشوید ترک ناشی از محکم بستن بیچ معمولا در قسمت گودی بالای سنج ظاهر میشود.

۴)سنجها را بیش از اندازه جهت و زاویه ندهید.
سنجها باید کاملا صاف و مسطح در جلوی شما باشند و چوب شما به لبه ی سنج بر خورد کند
اگر سنج بیش از اندازه در حالت سراشیب باشد دیگر هیچگاه ازادانه در جای خود نمی لرزد و همین امر موجب ترک خوردگی و از بین رفتن صدای آن میشود.

۵)به درستی به سنجهای کرش خود ضربه بزنید:
برای گرفتن صدای درست و حقیقی از یک کرش باید نکات زیر را مد نظر قرار دهید:
نباید بصورت مستقیم با بدنه چوب به لبه سنج ضربه وارد کنید اول اینکه چوب شما ریش ریش میشود ودوم این عمل حرکت متقابل کرش را کاهش میدهد.
برای گرفتن یک صدای خوب از سنجتان باید ضربه شما حالت جارویی داشته باشد یعنی به سنج ضربه وارد میکنید بعد سریع دستتان را میکشید با این تصور که به یک چیز داغ دست میزنید بس حرکت جارویی بهترین صدا را به شما میدهد زیرا بعد از ضربه و کشیدن سریع دست شما مانع لرزیدن چوب نمیشوید
همچنین اینک چوبتان با سرعت بیشتری به روی طبلها باز میگردد و به بهتر و سریع تر نواختن شما کمک میکند.

۶)نهایت مراقبت از سنجها:
وقتی سنجها از بایه برداشته میشوند در معرض خطرات زیادی قرار میگیرند هرگز آنها را بر روی لبه دیوار یا بایه سنج تکیه ندهید.
چون اگر بیفتد لبه آنها تو ررفته و گاهی وقتها حتی ترک نیز میخورد(ترک کوچک در یک سنج ادامه بیدا کرده و به مرور زمان یک ترک میلیمتتری مبدل به یک ترک چند سانتی متری میشود) سنجها را از اندازه ی کوچک به بزرگ انباشته کرده و از تکه بارچه های کهنه وکو چک برای جدا کردن آنها از هم استفاده کنید تا مانع از برخورد فلزات بر روی هم شوید.

 

سازهای درام تقریبا به قدمت نسل بشر می باشند. به استثنای حنجره انسان، سازهای درام قدیمی ترین ابزار موسیقایی ما هستند.

ابتدایی ترین این سازها احتمالا از قرار گرفتن تکه های چوب و یا سنگ بر روی گودال های زمین ساخته شده اند.بعد از آن این موضوع کشف شد که از تنه ی درختان توخالی، صدای بیشتری می توان تولید کرد(شکل قدیمی درام های چوبی امروزی).
مکانی که اولین درام های پوستی در آنجا ساخته شده اند برای کسی شناخته شده نیست، ولی قدمت بعضی از این سازها به ۵۰۰۰ سال می رسد.
پوست حیوانات و یا ماهی ها را روی تنه ی درختان تو خالی می کشیدند و احتمالا این سازها صرفا با دست نواخته می شدند.
پیشرفت های بعدی منجر به ساخت کاسه ها و پوسته هایی شد که شکل های خاصی داشتند. این کاسه ها و پوسته ها به شیوه های متنوعی ساخته می شدند و این شیوه ها با به کارگیری تنوع در کشش پوسته ها حاصل می شدند.
درام هایی که به این روش ساخته شدند، همچنین درام هاییکه طی مراسم مذهبی و با همان کیفیت موسیقایی به دست آمده بودند، تبدیل به آیین مهمی در فرهنگ های مختلف شدند.

 

امروزه درامز به بدنه های جوبی و پوسته ایی از جنس طلق دارن که معمولا در دو طرف طبل قرار دارن. و البته سوراخهایی هم در کناره بدنه برای خروج صدا..
سایز طبلها هم متفاوته و براساس قطر طبلها بر مبنای اینج محاسبه میشه.
معمولا هم شامل این قطعات هستن.
۱- kick یا همون طبل بزرگ که با پدال نواخته میشه.
۲- snare یا همون سایدارم که طبلی با ارتفاع کم و فنری برای ارتعاش در زیر اون هستش
۳- hi tom که طبل ۱ هم گفته میشه.
۴- low tom یا mid tom یا همون طبل دوم ( بسته به نوع سبک موسیقی ممکنه مقدار تام ها افزایش داشته باشه. )
۵- flor tom یا طبلی با ارتفاع بلندتر و صدای بم.
۶- hihat مه تشکیل شده از ۲ عدد سنج که روی هم قراردارن و با پدال بالا و پائین میش۷- crash یا سنج
تامهای ۱ و ۲ معمولا در ست استاندارد درامز بر روی طبل بزرگ بسته میشه.
اما در سبکهای دیگه موسیقی ممکنه مقدار تامها و سنجها بیشتر بشه و حتی kick هم دو تا بشه. که برای بستن تام های بیشتر معمولا از نوعی داربست المینیومی که جلوی درامز قرار میگیره استفاده میشه

کوک کردن درامز و راههای نگهداری و مراقبت از آن!

کوک کردن درامز فرایند ساده ای نمی باشد و به مهارت شخص بستگی دارد و از طریق آزمون و خطا بدست می آید.البته نوع صدایی که افراد در جستجوی آن هستند بسته به سلیقه ی افراد فرق میکند اما بطور کل یک قانون کلی و عمومی برای کوک درامز وجود دارد.
ساید درام باید از همه طبلها سفت تر کوک شود بخاطر داشته باشید که بیچهای کوک باید بصورت ضربدری کوک شود و هر صدایی که شما از هر بیچ گرفتید باید با بقییه بیچها یکی باشد(برای اینکار باید با ضربه زدن به بوست در نزدیکی بیچها صدای آنرا تست کنید).
حال نوبت به تام اول میرسد تام یک بم تر از سایددرام کوک میشود و تقریبا با یک فاصله موسیقیایی ۴تایی بم تر از ساید بخاطر داشته باشید که درسبک جز کوکها در کل سفت تر و در سبک راک کوک شل تر می باشد! فراموش نکنید که بوستهای زیری طبل نیز باید به مانند بوستهای بالایی کوک شود و این .امر بسیار ضروری میباشد بس برای هر دو بوست وقت کافی بگذارید.
تام دوم نیز با همان فاصله ذکر شده بم تر از تام اول کوک میشود و این عمل تا کوک کردن تام تام های بعدی ادامه بیدا میکند و در بایان یک صدای شفاف و یکنواخت از زیر(ذیل) تا بم خواهید داشت.
اخرین قسمت طبل باس میباشد که امروزه شل و بی روح کوک میشود البته باز به سبک و نوع نواختن شما بستگی دارد.

 

درباره سنج

تولید و تهیه سیمبال ها امروزه به روش های گوناگونی انجام می شود، از روش های قدیمی تا روش های اتوماتیک و تولید انبوه امروزی، روش های قدیمی به صورت ریختگی و شکل دادن توسط ابزار آلات آهنگری به واسطه گداختن فلز سیمبال و سرد و چکش کاری آن، به صورتی که از فلز مورد استفاده دو سوم آن تراشیده و کوبیده می شود و سیمبال نهایی تنها از یک سوم فلز اولیه در نظر گرفته شده به دست می آید تا روش های ریختگی و قالب های که توسط دستگاه پرس محصولات را تولید می کنند.

 

تولید به روش گریز از مرکز (سانتریفوژ) Rotocasting

در این روش قالبی از موم ساخته و در قالبهایی مخصوصی قرار گرفته و داخل قالب را با گچ نسوز پر می کنند، بعد از قرار دادن گچ خام در محیط خلاء توسط دستگاه vacuum قالب به داخل کوره برده شده تا هم موم داخل قالب از بین برود و هم قالب گچی که حالا در میانه خود شکل سیمبال را دارد پخته شود.

پس از پختن قالب گچی، آن را داخل دستگاهی به نام سانتریفوژ قرار میدهند که آلیاژ برنز یا برنج مذاب را با چرخش دوارنی دستگاه با فشار زیاد به داخل قالب از پیش آماده شده تزریق نماید.

در این روش به دلیل فشرده بودن مذاب تزریقی و جمع شدن فلزات و ضخامت بیشتر در قسمت میانی سیمبال (Bell) کیفیت صدای زنگ این نوع از محصولات به نسبت مابقی تولیدات بیشتر و متنوع تر است.

 

تولید به روش پرس و صفحات نبرد شده Sheet metal cymbals

در این روش فلز در ابتدا توسط دستگاه نبرد به صورت صفحات عریضی تولید و سپس با قرار دادن در زیر دستگاه های پرس که قالب های از پیش طراحی شده سیمبال ها را در خود جای داده است محصولات را تولید میکند.

سیمبال های تولید شده جدید معمولاً به صورت Sheet و قالب ریزی و طراحی از پیش مشخص شده است که تفاوت زیادی بین طنین “Resonans” و پایداری “Sustain” صدای تولید شده آن با دیگر سیمبال های از همان گروه ندارد.

پس از شکل دادن اولیه سیمبال نوبت به ایجاد شیارهای نت یا tone grooves برروی فلز کار شده می رسد، سیمبال ها در اندازه ها و ضخامت های مختلف تولید می شوند که این مسئله در Bright یا Dark و یا Dry بودن صدای تولید شده توسط یک سیمبال نقش به سزایی ایفا می کند.

معمولاً سیمبال هایی که امروزه به صورت انبوه تولید می شوند صدایی مشابه سیمبال های هم گروهی و هم دسته خود دارند، برفرض مثال تمامی سیمبال های برنز B8 شرکت سابیان صدایی همانند هم دارند، که البته این مسئله نیز شایان ذکر است که پس از گذشت هر دوره تولید تغییراتی در ساخت سیمبال ها داده می شود که این امر موجوب تغییر صدای تولید شده سری جدید با سری قدیمی می شود.

معمولاً در هر Category از هر سیمبال مدل های مختلفی از قبیل Think، Medium، Fast و مواردی دیگر وجود دارد که این مدل ها معمولاً در ضخامت کل صفحهات و یا قسمت های به خصوصی از سیمبال نقش به سزایی دارند.

درامز از سری سازهای percussion “کوبه ای” می باشد که در صده ۱۷۰۰ در انگلستان اختراع شد، این ساز در ابتدا به این شکل نبود و در طی سالها تغییر به صورت استاندارد امروزی در آمده است، مثلاً double bass drum pedal توسط ولادمیر پوشکوموف در سال ۱۷۳۷ در شهر “کیف” اختراع و به ساز درامز اضافه گردید.

 

استاندارد این ساز بدون وسائل اضافه امروزی به ترتیب زیر است:

۱- ۱x Bass Drum + Pedal

2- 1x Floor Tom

3- 1x Snare

4- 2x Toms

5- 1x Hi Hat Cymbal + Pedal

6- 1x Crash Cymbal

7- 1x Ride Cymbal

 

این استاندارد هم در موزیک Jazz و هم در موسیقی Rock مورد استفاده است. در واقع ساز درامز می تواند ترکیبی از ۳ طبل بیس، اسنیر و فلور تام باشد تا سازی به بزرگی نوازنده مشهوری چون تری بوزیوی (نوازنده ۵۷ ساله آمریکایی درامز در گروه فرانک زاپا) که به ازای تمامی کلاویه ها و نت های موجود در پیانو طبل و سیمبال در ساز خود قرار داده است.

ساز درامز غیر از طبل در خود تعدادی صفحه فلزی به نام Cymbal یا در زبان فارسی “سنج، زنگ، چلب و یا بشقابک” نیز در خود جای داده است که تاریخچه آن بازمیگردد به زمان ماقبل تاریخ (بعد از عصر فلز).

برفرض مثال در موزه بریتانیا دو عدد سیمبال ۱۳ سانتی متری به نمایش عموم در آمده است متعلق به تابوت مومیایی شدهء Ankhhape موزیسین مقدس مصر باستان است. استفاده سیمبال در اقوامی چون آشوری و ایرانیان نیز قدمتی تاریخی دارد، ایرانیان از سنج هایی به مراتب بزرگتر برای استفاده های ارتشی و درباری و مذهبی بهره می بردند. در مدارک به دست آمده در یونان در تصاویر Pan و Satyr سیمبال های فلزی نیز به تصویر کشیده شده است.

سنج در واقع یک واژه پهلوی است، خواستگاه سنج هایی که در میانه آن یک برآمدگی وجود دارد به نام Persian Cymbal شناخته می شوند.

در شاهنامه نیز از سنج به عنوان یکی از ابزار موسیقی جنگی در ارتش پادشاهان اسطوره ای همچون کیومرث (اولین مرد آفریده شده توسط اهورا مزدا که پادشاه جهان نام گرفته است) و کیکاوس یاد شده است. این نوع سنج در شهر هایی همچون رشت، گیلان، کاشان، لاهیجان، سمنان و سبزوار از دیرباز در مراسم آیینی مورد استفاده قرارگرفته است.

 

سیمبال ها به دسته های مختلفی تقسیم می شوند که عبارتند از:

۱- Orchestral 2- Clash 3- Suspended 4- Ancient

 

1- Orchestral Cymbals این نوع از سیمبال ها ضخامت زیاد تری نسبت به باقی الات موسیقی مشابه خود دارند و در واقع سیمبال های ریتمیکی هستند که در بخش هایی از موسیقی کلاسیک همچون آثار ریچارد واگنر و ادوارد گریگ مورد استفاده قرار گرفته اند.

۲- Clash Cymbals این نوع از سیمبال ها نازک تر ساخته می شوند و توسط یک رشته نخ و یه دسته ای که در مرکز آنها قرار گرفته مورد به صورت جفت و یا تک مورد استفاده قرار میگیرند. این نوع سیمبال ها امروزه مصارف بسیاری در زمینه ارتشی، مذهبی و موسیقی کلاسیک دارند (این سنج هایی که در مراسم عاشورا در ایران مورد استفاده قرار میگیره از این دسته از سنج ها می باشد).

۳- Suspended Cymbals یا سنج های آویخته از دسته سنج های امروزی اند که در آلات موسیقی همچون درامز مورد استفاده قرار می گیرند. این نوع از سیمبال ها معمولاً از آلیاژ هایی همچون برنز و برنج ساخته شده اند که در ابعاد و اندازه های مختلفی مورد استفاده قرار می گیرند، معمولاً سیمبال هایی برنزی قیمت بیشتری دارند و توسط نوازنده های حرفه ای مورد استفاده قرار می گیرند، صدای تولید شده از این سیمبال ها به انوع Bright، Dry و Dark تقسیم می شود.

۴- Ancient Cymbals سیمبال هایی کوچک و بسیار نازک اند در گذر زمان تغییرات بسیاری پیدا کرده است که امروزه و به صورت مدرن در آلات موسیقی همچون Crotales مورد استفاده قرار می گیرد. (میتوان سیمبال هایی همچون Zill یا “Finger Cymbal های کوچک” را که توسط نخ به سر دو انگشت شصت و سبابه وصل می شود را از این رسته دانست.) * زیل در زبان ترکی عثمانی به معنای همان Cymbal است.

 

منبع : محسن واحد


۳۰ درامر پولدار دنیا !

vintage-ludwig-drums-ringo

vintage-ludwig-drums-ringo

شاید براتون جالب بهشه که بدونین پولدار ترین درامر های دنیا چه کسانی هستن و چه مقدار سرمایه دارند.

احتمالا نمیدونید که درامری مثل  Ringo Starr (درامر گروه بیتلز) کل شهرمون رو میتونه بخره و خیلی از درامر های دیگه

میریم یک نگاهی داشته باشیم به لیست ۳۰ درامر پولدار دنیا.

۱٫ Ringo Starr (The Beatles, $300 million)
2. Phil Collins (Solo/Genesis, $250 million)
3. Dave Grohl (Nirvana/Foo Fighters, $225 million)
4. Don Henley (The Eagles, $200 million)
5. Lars Ulrich (Metallica, $175 million)
6. Charlie Watts (The Rolling Stones, $160 million)
7. Larry Mullen Jr. (U2, $150 million)
8. Roger Taylor (Queen, $105 million)
9. Joey Kramer (Aerosmith, $100 million)
10. Chad Smith (Red Hot Chili Peppers, $90 million)
11. Travis Barker (blink-182, $85 million)
12. Stewart Copeland (The Police, $80 million)
13. Alex Van Halen (Van Halen, $75 million)
14. Nick Mason (Pink Floyd, $75 million)
15. Tommy Lee (Motley Crue, $70 million)
16. Bill Ward (Black Sabbath, $65 million)
17. Jon Fishman (Phish, $60 million)
18. Carter Beauford (Dave Matthews Band, $55 million)
19. Rick Allen (Def Leppard, $50 million)
20. Tre Cool (Green Day, $45 million)
21. Danny Carey (Tool, $40 million)
22. Tico Torres (Bon Jovi, $40 million)
23. Max Weinberg (Bruce Springsteen and the E Street Band/”Conan O’Brien,” $35 million)
24. Mickey Hart (The Grateful Dead, $30 million)
25. Bill Kreutzmann (The Grateful Dead, $25 million)
26. Neil Peart (Rush, $22 million)
27. Taylor Hawkins (Foo Fighters, $20 million)
28. ?uestlove (The Roots, $16 million)
29. Steven Adler (Guns N’ Roses, $15 million)
30. Mick Fleetwood (Fleetwood Mac, $8.5 million)


کمی درباره ساز درامز (Drums)

درامز و درامر

درامز و درامر

درامز یا درام (به انگلیسی: Drum) که در زبان انگلیسی به معنی طبل است، در زبان فارسی معادل «Drum Kit» به معنای مجموعه‌ای از طبل‌ها، سنج‌ها و دیگر سازهای کوبه‌ای است که در کنار هم یک ساز واحد و مستقل را تشکیل می‌دهند.[۱] این ساز معمولاً در موسیقی جاز، راک و پاپ کاربرد دارد و به نوازنده آن درامِر می‌گویند.
تاریخچه ی ساز درام:

سازهای درام تقریبا به قدمت نسل بشر می باشند. به استثنای حنجره انسان، سازهای درام قدیمی ترین ابزار موسیقایی ما هستند.
ابتدایی ترین این سازها احتمالا از قرار گرفتن تکه های چوب و یا سنگ بر روی گودال های زمین ساخته شده اند.بعد از آن این موضوع کشف شد که از تنه ی درختان توخالی، صدای بیشتری می توان تولید کرد(شکل قدیمی درام های چوبی امروزی).
مکانی که اولین درام های پوستی در آنجا ساخته شده اند برای کسی شناخته شده نیست، ولی قدمت بعضی از این سازها به ۵۰۰۰ سال می رسد.
پوست حیوانات و یا ماهی ها را روی تنه ی درختان تو خالی می کشیدند و احتمالا این سازها صرفا با دست نواخته می شدند.

پیشرفت های بعدی منجر به ساخت کاسه ها و پوسته هایی شد که شکل های خاصی داشتند. این کاسه ها و پوسته ها به شیوه های متنوعی ساخته می شدند و این شیوه ها با به کارگیری تنوع در کشش پوسته ها حاصل می شدند.
درام هایی که به این روش ساخته شدند، همچنین درام هاییکه طی مراسم مذهبی و با همان کیفیت موسیقایی به دست آمده بودند، تبدیل به آیین مهمی در فرهنگ های مختلف شدند.

امروزه درامز به بدنه های جوبی و پوسته ایی از جنس طلق دارن که معمولا در دو طرف طبل قرار دارن. و البته سوراخهایی هم در کناره بدنه برای خروج صدا..
سایز طبلها هم متفاوته و براساس قطر طبلها بر مبنای اینج محاسبه میشه.
معمولا هم شامل این قطعات هستن:
۱- kick یا همون طبل بزرگ که با پدال نواخته میشه.
۲- snare یا همون سایدارم که طبلی با ارتفاع کم و فنری برای ارتعاش در زیر اون هستش
۳- hi tom که طبل ۱ هم گفته میشه.
۴- low tom یا mid tom یا همون طبل دوم ( بسته به نوع سبک موسیقی ممکنه مقدار تام ها افزایش داشته باشه. )
۵- flor tom یا طبلی با ارتفاع بلندتر و صدای بم.
۶- hihat مه تشکیل شده از ۲ عدد سنج که روی هم قراردارن و با پدال بالا و پائین میشن
۷- crash یا سنج
تامهای ۱ و ۲ معمولا در ست استاندارد درامز بر روی طبل بزرگ بسته میشه.
اما در سبکهای دیگه موسیقی ممکنه مقدار تامها و سنجها بیشتر بشه و حتی kick هم دو تا بشه. که برای بستن تام های بیشتر معمولا از نوعی داربست المینیومی که جلوی درامز قرار میگیره استفاده میشه.


فرهنگ سازهای کوبه ای در ایران

فرهنگ سازهای کوبه ای

فرهنگ سازهای کوبه ای

در این مقاله قصد دارم نگاهی به فرهنگ و سابقه ی اجتماعی سازهای کوبه ای و نوازندگان این سازها در ایران داشته باشم. اکثر دوستداران موسیقی ایرانی از وضعیت نابسامان تنبکنوازان قبل از زمان استاد حسین تهرانی آکاه هستند و میدانیم اساسا در جامعه نه فقط به تنبک نوازی و تنبکنواز هیج احترام و ارزشی عموم مردم قایل نمیشده اند بلکه وجود کلماتی چون مطرب , دمبکی و … در بین اعوام تا به امروز متاسفانه مدارکی آشکار و روشن برای تمامی هنردوستان از بی توجهی جامعه هنری و غیر هنری ایران به نوازندگان تنبک و سازهای کوبه ای است.

اگر این وضعیت تاسف بار اجتماعی نوازندگان تنبک را با کشورهای همسایه همچون هند و حتی کشورهای اسلامی عربی مقایسه کنیم به لفظ هایی همچو ن {دباط ال ایقاع} Iqaat به معنی {افسر یا مامور ضربی} برخود میکنیم که نشان از فرهنگ و جایگاهی والا و احترامی خاص به نوازندگان سازهای کوبه ای در میان مردم این اجتماع دارد.

این قدر دانستن و ارزش قایل شدن برای نوازندگان سازهای کوبه ای این کشورها صددرصد در شناخته شدن این سازها در تمامی نقاط دنیا نیز نقش مهمی داشته است که البته حتما در پیشرفت هنر موسیقی ملی این مناطق نیز بی تاثیر نبوده است .

اگر به موسیقی ملی خودمان نیز بیشتر دقت بکنیم متوجه میشویم که ذات موسیقی هنری ما نیز عموما با ریتمهای شاد و پر تحرک مشکل دارد و عموما حتی چهار مضرابها و پیش درآمد ها نیز به طور خاص و زیرکانه ای از اجرای ریتمهای پرتحرک و شاد دوری جسته است. در این میان موسیقی محلی و خانقاه ی ایران که عموما موسیقی جزوی از زندگی روزمره مردم بوده است از این اصل مثتثنی است و این نکته اغلب شامل حال موسیقی شهری می بوده است که هدف از اجرای موسیقی ابتدا برای سرگرمی دربار و … بوده است بطوریکه بسته به سلیقه ی فرمانروای حاکم , یا موسیقی در سالنهای مخفی و یا در کاخ های آکوستیکی نظیر شمس العماره و … اجرا میشده است یا به طور کل ممنوع اعلان میشده است در حالیکه در محلات موسیقی چه در مراسم شادی و یا حتی بعضا در مراسم سوگواری نیز اجرا میشده است!!

این اجهاف و بی اعتنایی به ریتم به طور خیلی آشکاری تاثیر مستقیمی بر موسیقی ملی ایران داشته و دارد بطوریکه حتی در روایتهای مختلف ردیفها نیز میبینیم که تاکید اصلی در اجرای گوشه های آوازی و سازی بوده و میباشد و نه بسط و گسترش تصنیف سازی و آهنگسازی و حتی به عبارتی شاید بتوان گفت که اصل وجودی فلسفه ردیف با تصنیف در تضاد است !

اجرای گروهی یک ارکستر موسیقی به همراهی چندین نوازنده سازهای کوبه ای یک امر کم ندرت است و به طور کلی مطالعات و دستوری برای نحوه اجرای گروه نوازی یک ارکستر سازهای غیر کوبه ای با یک گروه نوازنده ی سازهای کوبه ای تدوین و مدون نشده است .

به امید اینکه جامعه هنری و غیر هنری ایرانی قدر نوازندگان سازهای کوبه ای خود را بیشتر بدانند و در آینده نزدیک شاهد کلماتی چون مطرب , دمبکی , همراه کننده و … نباشیم!!

منتظر پیامهای بعدی در این ضمینه باشید!

با تشکر
شیرزاد شریف


درامرها ورزشکارند!

درامر

درامر

بررسی ها نشان داده است نوازنده درامز یک گروه راک باید آمادگی جسمانی به اندازه یک فوتبالیست حرفه یی داشته باشد. در این بررسی ها که شرایط جسمانی چندین نوازنده در آنها بررسی شده مشخص شد که ۹۰ دقیقه نواختن درامز می تواند میزان تپش قلب را تا ۱۹۰ ضربه در دقیقه بالاببرد.

دکتر مارکوس اسمیت از دانشگاه راچستر انگلستان می گوید: «به رغم شهرت موزیسین های سبک راک به زندگی که چندان مطابق اصول سلامت نیست، آنها برای آنکه بتوانند از پس شغل خود بربیایند نیاز به آمادگی بدنی فوق العاده یی دارند.» یک کنسرت یک ساعته می تواند بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ کالری انرژی بسوزاند. در این بررسی های ۸ ساله که چندین درامر از گروه های مختلف موسیقی نیز در آن مشارکت دارند: هدف اصلی دست یافتن به راهی برای کمک کردن به کودکانی است که از اضافه وزن رنج می برند و علاقه یی نیز به ورزش ندارند.

کالم بورک از نوازندگان سابق گروه بلوندی جزء موزیسین هایی است که در این پروژه مشارکت کرد. نحوه کار پژوهشگران به این صورت است که هنگام نواختن درامز دستگاه هایی را به بدن نوازنده متصل کرده و میزان ضربان قلب، تنفس و اسید لاکتیک خون آنها را اندازه می گیرند. دکتر اسمیت دریافت حین نواختن میانگین تپش قلب بورک بین ۱۴۰ تا ۱۵۰ ضربه در دقیقه است و در حالت ماکزیمم به ۱۹۰ ضربه می رسد. این میزان معادل تپش قلب ورزشکاران حرفه یی است. دکتر اسمیت می افزاید: «فوتبالیست های لیگ برتر در نهایت هفته یی یک یا دو بازی خواهند داشت که میزان تپش قلب و فعالیت شان را تا این حد برساند اما درامرها به عنوان مثال در تورهای موسیقی هر شب باید در یک نقطه درامز بنوازند. فوتبالیست ها به طور متوسط ۴۰ یا ۵۰ بازی در هر سال خواهند داشت اما به عنوان مثال بورک در این مدت در ۱۰۰ کنسرت ۹۰ دقیقه یی می نوازد. در نتیجه واضح است که میزان آمادگی جسمی نوازندگان درامز باید بسیار بالاباشد.» این بررسی ها با همکاری دانشگاه گلوکستر و چیچستر انجام می شود و هم اکنون در دانشگاه گلوکستر یک «لابراتوار درامز» تاسیس شده با این امید که درامرهای دیگری نیز برای ادامه بررسی ها به آن مراجعه کنند تا بتوان از نتایج این تحقیقات استفاده بیشتر و بهتری برد.

ارشیا حسین زاده